I hate the first blog

De regen tikt zachtjes tegen mijn raam. Zucht. Het is weer z’n dag dat je niks kan doen. De weersvoorspelling vertelde me enthousiast dat het de hele dag regent. Begin me af te vragen waarom. Want toen ik voor het laatst controleerde was het toch echt zomer. Ik druk een game in me computer. Na een tijdje spelen klinkt er een zielig muziekje en word het beeld zwart. Met grote letters staat er: GAME OVER op mijn scherm. Me ogen blijven er een tijdje op hangen. Dan verdwijnen de letters weer en vraagt me beeldscherm me of ik overnieuw wil beginnen. Mijn muispijl gaat als bijna automatisch naar het YES knopje. Dan besluit ik dat ik geen zin meer heb om alles te herhalen, en veranderd me muispijl van richting NO. Ik beland weer in het begin menu en druk het spel uit. Mijn bureaublad staart me aan. Wat zal ik gaan doen? De vraag draait in me hoofd rond als een ophol geslagen tol, dat ik er gek van word. De zon heeft besloten me even te begroeten en schijnt met volle kracht in me gezicht. Ik knijp me ogen dicht tot kleine spleetjes en leg me hand over me gezicht. Zo snel als ik me hand voor me gezicht legde verdwijnt de zon. Ik sta op en loop naar het raam. Een grote regenboog staart me vrolijk aan. Ik zweer je dat ik het “hi alles goed?” hoorde zeggen.